« تالار گفتگوی توبه

[تواب]

به نام خدا

با سلام

در اين تاپيك فصل توبه از كتاب  سير و سلوك استاد آيت الله ابطحي  را نقل ميكنيم .

 باشد تا مشتاقان لقاءالله و سالكين  بهره كافي ببرند .




توبه و بازگشت

  توبه، يعنى بازگشت به سوى خدا، اين اوّلين قدمى است كه بايد يك سالك الىاللّه پس از مرحله يقظه و بيدارى از خواب غفلت بردارد.
در اين مرحله، تمام هدف او پاك شدن از گناهان گذشته و شستشوى قلب ازكثافتها و آلودگيهاى روحى است.

بايد در آن دقّت شود تا  توبه كامل و صحيح انجام شود. و علائم قبولى « مرحله توبه » و كيفيّت انجام « توبه » لذا در اين بخش شرايط
از زبان شاگردانى كه اين مرحله را گذراند ه اند مى خوانيم. «

« شرايط توبه »

يكى از شاگردان كه استعداد خوبى داشت و بحمداللّه موفّقيّت كاملى در سيرالى اللّه نيز داشت، مى گفت:

در اوائل پس از چند روز كه به درِ خانه استاد رفت و آمد مى كردم و او كاملاً عطش مرا براى پيمودن مراحل سير و سلوك احساس كرد و دانست كه:
هرگز از دوست نگسلم پيوند
گر جدايم آنند بند از بند

به من گفت : بايد توبه كنى، يعنى به سوى خدا برگردى و به فكر هيچ چيز جزبازگشت به سوى خدا و نظافت قلب و روح خود نباشى و اين كار مدّتى طول مى كشد. اگر طبق دستور عمل كنى، ممكن است خداى تعالى به تو راه دهد و توبه تو را قبول كند.

من گفتم: انشاءاللّه عمل مى كنم، هر چه بفرمائيد همان كار را خواهم كرد.

در اينجا استاد مانند طبيبى كه اوّل مريضش را معاينه مى كند و امراض او را تشخيص مى دهد و بعد براى او داروئى تجويز مى نمايد، استادم دستوراتى به من فرمود كه من موفّق به توبه شدم و بحمداللّه آثار قبولى توبه را مشاهده كردم.

حالا شما ممكن است سؤال كنيد كه : آن دستورات چه بود؟ چقدر طول كشيد؟ و چگونه شما متوجّه شديد كه توبه تان قبول شده؟ و آثار قبولى توبه چه بوده است؟

من در جواب مى گويم: همان طور كه يك طبيب وقتى براى مريض خاصّى نسخه اى مى نويسد، آن مريض حقّ ندارد كه نسخه اش را براى ديگرى تجويز كند همچنين من حقّ ندارم دستور استادم را كه مى دانم فقط براى من تجويز شده به شما بگويم،

بخصوص كه مى دانم، به خاطر تنبلى كه نمى خواهيد در پى استادى برويد، فورا آنچه او براى من گفته شما هم عمل مى كنيد، ولى در عين حال عمده ترين مطلب را كه تمام رمز موفّقيّت من مربوط به آن بوده براى ش ما مى گويم و آن اين است كه :

استاد.« بايد مثل كسى كه مى خواهد يك خانه را كاملاً خانه تكانى كند » : به من گفته بود مدّتى تنها توجّهت به توبه و جاروب كردن خانه دل باشد، در اين مدّت به هيچ چيز ديگر توجّه نكنى و از خدا جز قبولى توبه و غفران گناهان خود چيزى نخواهى . و زمان اين توبه لااقل چهل روز است . زيرا يكى از فوائد طول آشيدن زمان توبه اين است كه خود را در اين مدّت عادت به ترك گناهان مى دهى و علاوه، به اين آسانيها توبه ات را نمى شكنى. يعنى هر وقت شيطان مى خواهد تو را وادار به شكستن توبه كند با خود مى گوئى: من مدّ تها زحمت كشيده ام تا توانسته ام كاملاً خود را از آلودگيها پاك كنم و به اين آسانى نبايد زحمت چهل روزه خود را از دست بدهم و در همه اين مدّت بايد فكرت را متمركز به مسأله توبه بنمائى، در نمازها و بعد از نمازها و در مواقع استجابت دعا و بالأخره در نيمه هاى شب، د ائما درخواستت از خدا قبولى توبه ات باشد . و همان گونه كه اگر مشغول كارى باشى و بخواهى آن كار را دقيق انجام دهى، نبايد حواست پرت شود و به چيز ديگرى فكر كنى، همچنين نبايد در مدّتى كه در مرحله توبه هستى به چيز ديگر، به حاجت ديگر و به فكر چيز ديگرى باشى، اين يك ر از موفّقيّت است كه به تو مى گويم.

به هر حال، من هم طبق دستور استاد در مدّت چهل روز همه ذكر و فكرم مسأله بود تا آنكه در سه روز آخر كه احساس سبكى عجيبى در خود مى كردم، استاد « توبه » به من برنامه اضافه اى داد كه به آن وسيله از خداى تعالى درخواست مى كردم كه تمام گناهان مرا به حسنات تبديل كند و روز آخر با توجّه به حسن ظنّ به پروردگارم كاملاً احساس كردم، دوشم از بار گناه سبك شده و ديگر خداى تعالى مرا قبول فرموده است.

التماس دعا

اللهم صل علي محمد و آل محمد

اللهم عجل لوليك الفرج

[تواب]

به نام خدا


استاد به من توبه را آموخت

يك روز خود را با گناهان بسيارى مشاهده مى كردم، رويم سياه، پشتم خم، ازكثرت گناه و كسي را كمك و يار خود نمى ديدم! به نزد يكى از علماء تهران رفتم و من را باز كرد و بخش توبه اش را بر ايم « در محضر استاد » با آن به او چيزى نگفته بودم او كتاب
خواند.

در مدّتى  او آن عبارات را مى خواند من گريه مى كردم و بعد خود را تائب از گناه يافتم و علائم توبه را در خود احساس كردم و آن مطالب اينها بودند:

او مى گفت:
من شبها را خيلى دوست دارم، همين  چشمهاى مردم به خواب م ى رود به اطاق مخصوص عبادتم مى روم و مشغول مناجات با پروردگارم ميگردم.

من از حرف زدن با خدا خيلى لذّت مى برم.

سابقا  بار گناه و معصيت زيادى بدوشم بود، حجابهاى گناه مرا مانند حضرت  در شكم ماهى قرار گرفته بود، در ظلمات عجيبى فرو برده بود.

از مناجات با خدا لذّت نمى بردم و حتّى نماز و عبادتهاى واجب را به زحمت انجام مى دادم. ولى يك روز تصميم گرفتم حجابها را پاره كنم و خود را از زير بار گناه خلاص نمايم، به آيات قرآن مراجعه كردم، همه اش اميدبخش بود، همه اش خدا را به رحمت و مغفرت معرّفى مى كرد.

بل در چند آيه از قرآن خداى تعالى معصيت كاران را به حضور دعوت كرده بود و به آنها قول عفو تمام گناهان را داده بود.
توصيف فرموده بود، رحمت « رحمن و رحيم » در اوّل هر سوره اى از قرآن خدا خودش را به دانسته بود. « عفوّ » و « رئوف » و « غفور » خود را بر غضبش سبقت داده بود، او خود را نه با گوش سر » ، خوشحال شدم و از خدا خواستم مرا ببخشد، ناگهان صدائى شنيدم  اگر به توبه ات وفادار باشى، توبه نصوح كرده باشى، توبه اى  اگر « بل با گوش دل قطعه قطعه ات بكنند، به گناهان گذشته ات باز نگردد ما علاوه بر آن از گناه انت
مى گذريم، جبران عقب افتادگيهايت را هم مى كنيم . گناهانت را به حسنات تبديل مى كنيم. نامه اعمالت را  در تمام ليستهايش گناه نوشته شده عوض مى كنيم و به جاى آن گناهان ثواب مى نويسيم و تو را به كمالات روحى م ىرسانيم.

به به؛ چه بشارتى، چه كسى در عالَم، كريمى را غير از خدا سراغ دارد  يك نفر در تمام عمر معصيت او را بكند، او علاوه بر آن آن شخص را عفو نمايد، تمام گناهانش را هم به حسنات تبديل كند.

بر اين اساس مگر من مى توانستم، توبه با تمام شرائطش نكنم، استغفار ننمايم.

از خداى به اين مهربانى، از پروردگار به اين كريمى، از آن ذات اقدس ربوبى، عذر نخواهم و جان را در ركه او فدا ننمايم!
نه، ممكن نيست، نه معقول نيست، بل در اسرع وقت توبه مى كنم، از او عذر مى خواهم.


ادامه دارد ...



اللهم صل علي محمد و آل محمد

اللهم عجل لوليك الفرج